றோசா அருகே முள்

பிரம்மன் யார்த்த
அழகு ஓவியம்தான்
நீ

ஆனால் நீ
என்னை வெறுக்க
வார்த்தைகளால்
காயப்படுத்தியபோதுதான்
றோசாவின் அருகே
ஏன் முள்ளை
வைத்தான் என்ற
காரணம் புரிந்தது......

ஆசை கொள்

ஒரு பொருளை
நோக்க நேரிடலாம்
அது உங்களுக்கு
அழகாகவும் இருக்கலாம்
இல்லாமலும் இருக்கும்
அதன் தரத்தை
மதிப்பிட அருகதையுள்ளது
ஆனால் அழகாக இருந்தால்
அது தனக்கே
சொந்தமாக வேண்டும்
என்ற நினைப்பு
தவறானது
நிலவு எல்லோருக்கும்
அழகாக இருக்கின்றது
ஆனால் உன்னருகில்
இருக்க வேண்டும்
என்று நினைப்பது
எவ்வளவு மடத்தனமானது
அவ்வழகை உன்னால்
ரசிக்க மட்டுமே
முடியும் ருசிக்க முடியாது
அது போன்று
எத்தனை
அழகு மிகுந்ததாக
இருந்தாலும் ஒன்றை
நாம் ரசித்துக்கொண்டு
இருக்கலாம் ஆனால்
அது எமக்கு
சொந்தமாக வேண்டும்
என்பது
தகுதிக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும்
இருக்கலாம்
அழகின் தரத்தை
அறிந்து ஆசைகொள்!

(மா) மரம்

நான் ஒரு
மா மரம்
என் இளமையில்
நான் பட்ட
சில கஸ்டங்களை
சொல்கின்றேன்...

உண்ண உணவின்றி
உறிஞ்ச நீரின்றி
வெந்தணல்
வெப்பத்தில்
அவியாய் அவிந்து
நொந்து வெந்து
நூலாகி சுருங்கி
உக்கி நின்றேன்...

பார்ப்பார் எவரும்
இன்றி இன்னலே
வாழ்வாகி வாடி
வதங்கி வடிவிழந்து
கூனிக்குறுகி
நின்றேன்...

என்முன்னே
நிற்கும்
மற்றவர்களுக்கு
எல்லாம் கிடைத்தன
என்தாயும் என்ன
செய்வாள்
அவளும் சோர்வுற்று
போனாள்
ஏனெனில் நாம்
காய்க்காத
பலனின்றிய
மரங்களானதால்
பார்ப்போர்
எவரும் இல்லை
நிழலுக்கும் என்னருகே
ஒதுங்க எவரும்
வரவில்லை
ஏன் என்று
உங்களுக்கு புரியும்
இலைகள்தான்
என்னில் இல்லையே...

வேதனையையும் சோதனையையும்
நினைத்து வெந்தேன்
இருந்தும் என்
மனவுறுதி தளரவில்லை
என்றொரு ஒருநாள்
நாம் வெற்றி
வாகை சூடலாம்
என்ற நம்பிக்கையுடன்
இருந்தேன்...

இறைவன் கருணையால்
சின்ன மழை
ஒன்று பெய்தது
அதனை எனக்கான
வாய்ப்பாய் எண்ணி
விடாமுயற்சியுடன்
அதனை வைத்தே
எனக்கு உருக்கொடுக்கலானேன்
நம்பிக்கை வீண்போகவில்லை
சிறுதுளீர் பெருதுளீர்
என இலைகளை
படைத்தேன்
இம்சற்று நாட்களில்
பச்சைப்பசேல் என்று
உருவெடுத்தேன்
மெல்ல மெல்ல
காய்க்கவும் தொடங்கினேன்
தொடர்ந்து எடுத்த முயற்சியால்
காய் பழம்
என என்னை
மறைத்து பொலிவாய்
மிளிர்கின்றேன்....

எனக்கு இப்போது
தேவைகள் ஒன்றும்
இல்லை
எதிர்பார்த்த நேரம்
தேவைகளின்
அவசியப்பாடு இருந்தன

ஆனால்....
என்னை பராமரிக்க
ஓடி ஓடி
வருகின்றார்கள்
இந்த மனிதர்கள்
நிழலுக்காக என்னருகே
ஒதுங்கி ஏதோ
ஏதோ வம்பு
வாய்ச்சண்டைகள்
புரிகின்றார்கள்
மாறி மாறி
கவனிக்கின்றார்கள்...

என்னால் தனித்து
இயங்க முடியும்
சுயலாபத்திற்காக
நான் வேண்டாத
உதவிகள் அனைத்தையம்
செய்கின்றார்கள்
எல்லாம் என்னில்
இருந்து பெறுகின்ற
நன்மைக்கான
பாசாங்கு
நாடகம்தானே
குறைவான அறிவு
கொண்ட எனக்கே
இவ்வளவு புரிகின்றது
என்றால்...
ஆறறிவு கொண்ட
இம்மனிதர்களுக்கு
எவ்வளவு புரியும்...

பலன்கருதி
சேவை செய்யும்
மானிடப்பயல்களை
ஏன் படைத்தான்
இறைவன்...

இவர்களிடம் நாம்
கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது
என்ன இருக்கின்றது
வஞ்சகம்தான்...

தெவிட்டாத தேன்

உன் மீது
எனக்குள் எழுந்த
காதலால்
உன் ஒவ்வொரு
அசைவிற்கும்
அர்த்தம் சொல்ல
முற்பட்டு
கலைச்சொற்கள்
தேடித்தேடி
தமிழுள் மூழ்கினேன்
முடிவில்
உன்னை விட
பேரழகி என்
இனிய தமிழேயென
தமிழவளை
காதலிக்கின்றேன்
என் உயிர்
பிரிந்து உடல்
சிதைந்தாலும்
இவள் மீது
கொண்ட காதல்
தெவிட்டாத
தேனாக என்றும்
இருக்கும்...

தூது செல்வாயா?

உனைக் கண்ட
முதல் நாள்
முகம்பார்த்தேன்
நீ எனைப்பார்த்தாய்

மறுநாள் கண்
சிமிட்டினேன்
நீயும் சிமிட்டினாய்

இன்னொரு நாள்
என் புன்முறுவலுக்கு
பதிலுக்கு நீயும்
முறுவல் தந்தாய்

ஹாய் சொல்ல
ஹாய்
நலமா?
என்றாய்
நலமே என்று
நகர்ந்தேன்
இவ்வாறு
நாட்கள் சில
நகர...

நானும் மடையன்
நீ காதலிப்பதாக
எண்ணி
ஒரு நாள்
உன்னிடம்
காதல் சொல்ல
மெல்ல உன்னருகே
வந்தேன்
நீயும் என்னருகே
வந்தாய்...

வாய்திறக்க முன்பு
தூது செல்வாயா
உன் நண்பனிடம்
எனக்காக...
காதலிப்பதாக
சொல் என்றாய்...
ஆமென்று தலையசைத்தேன்
என்னாசை
சொல்லாமலே
சென்றது
என்னிடம்...

துரதிஸ்டம்

பூக்களின் ஸ்பரிசம்
தொட்டதால்
தென்றலில்
நறுமணம்
கமழ்ந்தது

நீ என்
ஸ்பரிசம்
தொட்டதால்
இப்பிறப்பின் பேறு
பெற்றேன்
என்றுணர்ந்தேன்

சற்று விலகி
நீயும்
"குட் பாய்"
சொன்னாய்
இப்பிறப்பே
துரதிஸ்டம்
என்று உணர்கிறேன்...

இன்னும் காதலிப்பதால்

காதலி என்றாய்
காதலித்தேன்
வா என்றாய்
வந்தேன்
போ என்றாய்
போனேன்
நில் என்றாய்
நின்றேன்
நிறுத்து என்றாய்
நிறுத்தினேன்
பாடு என்றாய்
பாடினேன்
ஆடுடா என்றாய்
ஆடினேன்
இவ்வாறு
நீ இட்ட
கட்டளையை
சிரம் தாழ்த்தி
நிறைவேற்றினேன்
எல்லாம் உன்னை
நேசிப்பதால்
கடைசியில் ஒன்று
சொன்னாய்
இனிமேல்
என்னை மறந்திடு
என்று
அதையும் செய்து
நிற்கிறேன்

ஏனெனில் இன்னும்
உன்னை காதலிப்பதால்

ஏற்க மறுத்ததால்

கண்கள் தூங்க
மறுத்தன
வாய் உண்ண
மறுத்தது
உதடுகள் அசை
மறுத்தன
கால்கள் நடக்க
மறுத்தன......
உள்ளமும்
உடலும்
உணர்வற்ற
நிலையில்
உயிர் ஊசலாடுகின்றது

இவ்வளவும் நீ

என் காதலை

ஏற்க மறுத்ததால்

வந்த வினை...

கைவிட்ட நாளிலிருந்து

கோடையின் வெப்பத்தால்
வரட்சியின் தாண்டவம்
ஆனால்
நான் மட்டும்
நீ என்னை
காதலித்து
கைவிட்ட நாளிலிருந்து
ஒவ்வோரு நிமிடமும்
கண்ணீரின்
தண்ணீரில்
மிதக்கின்றேன்
உடல் குளிர்கிறது
உள்ளமோ வெப்பத்தில்
வெதும்புகிறது!

கங்கை

நுதல் விழி
நாட்டத்து
இறையோன்
தலை மீது
பிறையுடன்
அமர்ந்துறைந்து
அருளோங்கும்
தேவியே! - உன்
புகழை
பறை சாற்ற
அறை கூவி
அழைப்பேன்
மழையென
கவிமழை
பொழிய
அருள்வாய்
எஞ்ஞான்றும்...
புவி மீது
புகழடைந்து
விண் மீது
உன் அடி
பணியவே!!!

புராணங்கள் எல்லாம்
உன் கதை
சொல்லும்
மேவிய மேதை
யாவரும்
கூவியே உன்தன்
புகழ் தனை
காவியமாக்கி
சாதனை செய்வர்!!!

பகிரத மாமன்னன்
புவியாண்ட
போது
அவனுருகி
சிவனை நினைந்து
ஆழ்
தவமிருந்து
பெற்ற பேறே
விண்ணிருந்து _ நாம்
உமைப்பெற்ற
வழியென
முன்னோர்
ஜதிகம் சொல்லும்
தாயே!!!

புவி வாழும்
உயிர் யாவும்
அவை வாழ
உனை இன்றி
அமையும்
அணுவும் இருக்காது
என் நீர்த்தாயே

எத்தனை உலகம்
அத்தனை எங்கும்
நீ இன்றி
அணுவும் அசையாது


பிறப்பிறப்பெல்லாம்
உன்னாலே...
இருந்தவர்
பின்
இறந்தும் - அவர்
சிறப்பை இன்னும்
இருப்பவர்
பெசுவர்...
அவர்தம் இருப்பு
நிலையாக
நாதமாய்
இருப்பதும்
நீயே!

குடிக்க தண்ணீர்
பின் பசிக்கும்
தின்ன சோறு
அதை
அவிக்க வென்னீர்
.... வேண்டும் அரிசி...ம்
உருவாக்க நெல்லு
போவேன் செய்ய
பயிரு
பாச்ச
வேண்டும்
நீரு
அப்போ
எல்லாமே
நீதானே தாயே!!!

ஞாயிறின் ஞாயிறே

கண்மலர்ந்து நீயும்
விண்ணுயுயர உயர
மண்ணிலுளோர்
(இடு)கண் அ(யர)ற
வெடுக்கன வருவாய்
(நடு) நன் நாயகனாய்
தொடுவானில் மிடுக்குடன்
ஞாயிறின் ஞாயிறே...

இரவின் புறப்பாடு

இரவிரவாய்
அலைமோதும் மனதின்
திறானாய்வுக்காக
காலையின் புறப்பாடு...

அளவற்ற அன்பின்
ஆழ்மன வெளிப்பாடாய்
நட்பின் பரிபாசையாய்
மெளன மொழிகளின்
பரிமாற்றங்கள்
பனி்ச்சாரலாக
உணர்வொடு உதிரும்
வார்த்தைகளாக
காலை மாலை
மதிய வணக்கங்கள்

வெட்கத்தில் நிலா

ஆடையில்லா நிலா
விண்மீன்கள் சிமிட்டின
கண்களை..
வெட்கத்தில் நிலா
முகம் சாய்த்தது...
வெண்மேகம் தன்
ஆடைகொண்டு
போர்த்திக்கொண்டது..

கன்னக்குழி

உன் கன்னத்தில்
குழி மட்டும் அல்ல
நானும் விழுந்துவிட்டேன்
எழ முடியவில்லை
எழுந்தால் நானும்
முடிந்து விடுவேன்

மழலை

பச்சிளம் குழந்தையின்
பல்லே இல்லாத
பவளவாய்ச் சிரிப்பு
பகட்டாய் இருக்கும்
பண்ணிசையும்
ஒருபடி குறைவுதான்
அதற்கு...

பார்ப்போர் மனதில்
பால் வார்க்கும்
விண் மீன்களும்
மெல்லென சிரித்து
நல்லொழி காட்டும்...

வெண்ணிலா
தன்னொழி மறந்த
இவ்வொளிதனில்
இனிதே
இரசனை கொள்ளும்...

கூவிடும் குயில்கள் - தன்
குரலை அமுக்கி
ஒரு கணம்
சிரிக்கும் குழந்தையின்
சிங்காரவொலியை
ஒளிந்து கேட்கம்...

பால் பொங்கும்
பசும் பொன்
முகம் கண்டு
பசியால் துடித்திடும்
மானிடர்
தன்னிலை மறந்து
இந்நிலைதனில்
இசைந்து கொள்வர்...

கிள்ளையென சிறு
பிள்ளை
துள்ளி விளையாடும்
கொள்ளை அழகு
கோடி கொடுத்தும்
தேடி வராது
உமக்கு!

மாறாத மாற்றங்கள்

மாறாத மாற்றங்களுள்

சலமில்லா இரவும்


தவிப்புக்களுக்கு


முற்றுப்புள்ளி ஏதும்


இடாமல் செல்கிறது...


புதுவொரு எதிர்பார்ப்போடு


எழுகிறேன்...


முழுமை பெறாத


நேற்றைய குறைகளுடன்


தோற்குமோ? இன்றைய


காலையும் என்ற


சிந்தனை நீழ்ச்சியில்...

இறைந்து கேட்கிறேன்

கரைந்து போனது
இரவு...
விரைந்து வந்தது
விடியல்...
மறைந்து அழிகிற
பனித்துளிகள் போல்...
நட்பின் துன்பங்கள்
ஒழிந்து போக...
இறைந்து கேட்கிறேன்
இறைவனை...

தகர்த்திடு

கருவிலும் சொல்லவில்லை
உருவிலும் மாற்றமில்லை
அறிவிலும் குறையில்லை
தலையிலும் எழுதவில்லை
பிறப்பால் மனிதர்தான் ....எங்கு?
(நிறப்)பால் கண்டாய்
மனிதா?

மனிதன் மேம்பட
வகுத்தான் பிரிவை
முன்னோன்....
பின்னோன் பிரித்திழித்து
பிதற்றுகிறான்- நான்
மேலோன்- நீ
கிழோன் என......

வெட்டினால்
கொட்டும் இரத்தம்
மட்டும் சிவப்பு...பின்னேன்?
மனிதரில் உமக்கு
வகுப்பு!

அறிவில் ஆறு
வடிவில் மிக்கழகு
குணத்தில் கனிவு
பண்பில் அன்பு
நடையில் பீடு- அவன்
கொடையில் வள்ளல்- யாவரும்
பாடையில் ஈறாக
பேடை உனக்கேன்
ஜாடை!

பிறர்
துன்பியல் கண்டால்
துடித்திடும் மனது
வம்பியல் தெரியாது
நம்பி வந்தோர்
நலன் காக்கும்
நற்றியில் தெரியும்
சுற்ற இருப்போரை
பெற்றவர் போல்
பேணிக் காத்திடும்
இவ்வியல் கண்டால்
ஏற்றிப்போற்றிடு
இவனே மேலோன்
எழுந்திடும் மனிதம்
இகத்தே எந்நாளும்!

விடியல்

இருள் துடைத்து
ஒளி அருளும்
புவி மேவிய
ரகு வீரா - நட்பின்
துயர் விலக்கி
திறன் துலக்கு
குலம் விளங்க
வளம் வழங்கு
கொட்டும் முரசு
எட்டும் திசையாவும்
இனிதே உன்
புகழ்பாடி!

அன்னை

சுவர் சூழ்ந்த
இருண்ட கருவறையின்
இருளுக்குள் - நீ
தோன்றினாய்
இரவென்ன
பகலென்ன
உனக்கென்ன தெரியும்
அறிவாய் ஒன்று
இருள் மட்டும் தானே...

நீ வாழ
தான் உண்டு
தந்தாள்
தனக்குள் இருக்கும்
உந்தனக்கு
அதை உண்டு
அதற்குள் வடிவானாய்
அழகுடை உருவானாய்
பெரும் இடம்
கேட்டாய்
பொறுத்துக் கொண்டு
இடம் தந்தால்
கழிப்புற்ற நீயும்...
ஓங்கி உதைத்து
அன்னையின் உடலை
வருத்தும்
குறும்புகள்
பல செய்தாய்....
அதையும் குறம்புடன்
தாங்கி தடவிக்
கொடுத்தாள் உன்
அன்னை!

இவ்வாறு
ஈரைந்து திங்கள்
இனி்தே உனைச்
சுமந்து
பார்போற்ற
நீ வாழ
புதுவுலகம்
காட்டிய உன்
அன்னையே!!!!
நீ
கும்பிட வேண்டிய
முதற் தெய்வம்
போக வேண்டிய
பெரும் கோயில்!